Edith en Olle, 12 juni 2008
Indonesië , Lombok

Lombok en Gili's

Op 27 mei zijn we naar Lombok vertrokken. Eerst met de bus naar de haven en toen met de ferry richting Lombok. Uiteindelijk kwamen we 's avonds om 19 uur aan in Senggigi waar we een dagje wilde uitrusten voordat we de Rinjani vulkaan wilden gaan beklimmen. Senggigi was een soort verlaten vakantieoord waar weinig te beleven was. We hebben geprobeerd een dagje te relaxen op het strand maar dit was onmogelijk. Eerst was er een groep scholieren die hun Engels met ons wilde oefenen. Na ongeveer dertig keer dezelfde vragen te hebben beantwoord en even zovele malen op de foto met deze kinderen was het de beurt aan de verkopers die ons onophoudelijk lastig vielen. Op een gegeven moment zijn we maar gevlucht naar ons hotel waar het gelukkig wel rustig was. In Senggigi hadden we de trekking naar de op een na hoogste vulkaan van Indonesië, de Rinjani geboekt. De tocht zou in totaal drie dagen duren maar aangezien we zulke tochten al vaker hadden gedaan deze reis, lagen we hier niet wakker van. De volgende dag ging om 5 uur de wekker en werden we opgehaald door trekkingorganisatie. Versuft maakten we kennis met de andere reizigers. Er was een engels stelletje en drie Duitse jongens; Simon, Simon und jawohl Simon (echt waar). Om ze enigszins uit elkaar te kunnen houden hebben we ze maar bijnamen gegeven, Schwarzkopf, Schlafkopf und Kletskopf. Na een rit van twee uur kwamen we aan in Senaru waar we de laatste instructies kregen over de driedaagse wandeltocht. Vervolgens reden we naar het beginpunt waar we ons moesten registreren voordat we het nationale park in mochten. Er was kennelijk een communicatiestoornis want we moesten nog even een entreebewijs kopen voor 10 euro. Dit was niet de deal want alles zou inclusief en na een uurtje discussiëren, bellen en wachten mochten we dan toch beginnen aan de tocht. De eerste paar uur ging over redelijk vlak land en was goed te doen. Onze gids, een negentienjarig broekie kende maar een versnelling en dat was de vijfde. Het woord wachten of rustig aan doen kwam niet in zijn woordenboek voor. Na eerst drie uur door de hitte gelopen te hebben was het tijd voor lunch. Na een noodlesoep gegeten te hebben moesten we nog drie uur steil omhoog om bij het eerste basiskamp aan te komen. Behoorlijk vermoeid kwamen we aan op de rand van de krater met een mooi uitzicht over het meer. 's Avonds koelde het enorm af en na gegeten te hebben kropen we allemaal vermoeid ons bed in. 's Nachts was het echter zo koud dat we met al onze kleren aan in de slaapzak nog lagen te klappertanden. De volgende dag zou de zwaarste dag worden. Om 2.30 uur werden we gewekt zodat we de zonsopgang op de top konden meemaken. Eerst even een kop thee en een paar biscuitjes naar binnen gewerkt en daarna met een zaklantaarn in de hand de gids proberen te volgen. De eerste twee uur waren nog te doen alhoewel het in het donker op de slipperige ondergrond toch best gevaarlijk was. De laatste paar honderd meter tot de top waren echter een ware hel. Onze gids ging alleen supersnel naar de top aangezien hij moe was en wilde slapen. Vol ongeloof liet hij ons achter op de berg. Na twee uur zwoegen op de berg kwamen we uiteindelijk aan op de 3726 meter hoge top. Iedereen uit de groep was het erover eens dat dit werkelijk de zwaarste lichamelijke inspanning was die ze ooit hadden gedaan. Het was moeilijk om nog te genieten van het mooie uitzicht over Lombok, de Gili eilanden en Bali aangezien iedereen kapot zat. Met name de "Oberschenkeln(bovenbenen)" deden erg veel pijn. Aangezien het de verjaardag van Olle was had Edith wat kaarsjes meegebracht en werd er met een zwaar Duits accent "Happy Birthday" gezongen. De gids zei dat we snel weer naar beneden moesten omdat er nog meer op het menu stond die dag. na een kleine twee uur afgedaald te hebben kwamen we weer aan in het basiskamp waar we een ontbijt kregen voorgeschoteld. Ons basiskamp werd belegerd door een stel hondsbrutale apen die alles jatten wat los en vast zat. na het ontbijt was het wederom weer twee uur steil afdalen naar het meer en de hotspring waar we een lunch kregen en konden uitrusten in de hotspring. Even hebben we overwogen om bij het meer te blijven kamperen maar dit was volgens de gids te gevaarlijk en bovendien zouden we het dan niet redden om de volgende dag bij het eindpunt te komen. Er zat niets anders op dan weer drie uur steil omhoog te lopen. Compleet naar de vaantjes kwamen we aan bij het volgende basiskamp. Ook hier was het weer retekoud wat de nachtrust niet bevorderde. De laatste dag was het alleen nog maar afdalen naar het eindpunt. Met veel spierpijn en een lastige ondergrond was dit echter geen pretje. na 5 uur dalen kwamen we aan bij het eindpunt waar we konden genieten van een koude Bintang. Het was een mooie tocht maar we waren maar wat blij dat dit achter de rug was zodat we het nooit meer hoeven te doen.
Gelukkig konden we nu gaan relaxen en samen met de Duitsers gingen we naar Gili Trawangan. Dit eiland staat bekend als een party-eiland maar je kan er ook goed relaxen. We hebben ons hier prima vermaakt in deze grote speeltuin. Een soort Center Parcs maar dan vele malen beter. Je hebt hier een 100% mooi weer garantie, een goed strand, schitterend helder water met vissen met alle kleuren van de regenboog en schildpadden die om je heen zwemmen, fantastische zee BBQ en leuke feestjes. Alsof dat nog niet genoeg is kun je hier ook gratis dvd's uitzoeken en deze in je privébioscoopje gaan bekijken onder het genot van een cocktailtje.
Zijn er dan geen negatieve punten te noemen over dit eiland? Ach je hebt natuurlijk de onverbiddelijke rayonmanagers die hun verkoopwaar aan de man proberen te brengen op het strand. Daarnaast is er een moskee die de beste geluidsinstallatie heeft op het eiland... Verder zijn de cocktails hier zo belachelijk goedkoop (nog geen euro voor een dubbele Gin Tonic) dat je er al snel teveel neemt met alle gevolgen van dien. Zeker als je een wedstrijdje doet met de Duitsers die altijd doorgaan tot de "letzte minute". Na een weekje hebben we nog twee dagen op Gili Air gezeten dat rustiger is maar qua eten en strand onderdoet voor Trawangan.
De laatste dagen in Indonesië hebben we in Kuta doorgebracht waar we de Simons weer tegenkwamen. We zijn nog een keer goed op stap geweest en hebben geluierd op het strand. Inmiddels zitten we weer in Bangkok voor de laatste paar dagen. Nog een beetje shoppen en dan weer terug naar huis waar we erg naar uitkijken!!!
Op zondag 15 juni zullen we om 9.10 uur aankomen met vlucht CI0065.

Liefs
E&O

Verras Edith in Indonesië met een belletje via HalloBuitenland.nl